03 maart 2006, Brabants Dagblad

Reintje bromde regelrecht de varkenskooi in

Zestien jaar was hij toen hij - de jarige jop - voor de keuze werd gesteld: bromfiets of racefiets. Hoewel reeds gebiologeerd door de wielersport koos Rein Groenendaal tóch voor gemotoriseerd vervoer. „Die brommer was alles“, vertelt de 54-jarige oud-veldrijder uit Sint-Michielsgestel in het nulnummer van het tijdschrift Helden. „Ik voerde hem op, en dan werd hij weer afgenomen. Dat was een sport op zich. Toen op mijn zeventiende de bromfiets weer eens in beslag was genomen, kocht ik een motortje, een 50 cc’tje (...) Had ik ook weer meteen de politie achter me aan. (...) Mijn motor liep een goede honderd en hun ’kevertje’ ook, dus dat werd soms spannend. Om ze te ontvluchten, ben ik wel eens het erf van een boerderij opgereden en kwam zo in de varkenskooi terecht. ’s Avonds ging ik dan in het donker die motor weer ophalen.“.’Reintje’ Groenendaal is één van de ’helden’ wier persoonlijk verhaal aan bod komt in het nieuwe wielerboekwerkje van Nulander Peet Kappen en Jos en Tom de Louw, vader en zoon uit Oss. Ook tweedejaars prof Koen de Kort (23) - de Spaanse Brabander - wordt als ’held’ bewierookt, maar moet die titel natuurlijk nog verdienen.
Helden is een periodiek, gewijd aan de wielersport in Noord-Brabant, dat twee keer per jaar verschijnt. Alleraardigst, zeker voor de liefhebber, maar niet heel veel nieuws onder de zon.

In het weer op andere biografieën gebaseerde verhaal van Gerrit Schulte komt de Bossche reus naar voren als een heetgebakerd straatschoffie. De wereldkampioen achtervolging van 1948 - op de baan in Amsterdam destijds een tikkie sneller dan de Italiaanse grootmeester Fausto Coppi - stond bekend als niet erg snugger in koers. Smijtend met zijn krachten, wat hem de bijnaam le fou pedalant opleverde. De fietsende gek. Schulte had er ook geen enkel probleem mee in oorlogstijd in Duitsland te koersen. Daar, op de baan, viel nu eenmaal veel te verdienen. En de oorlog, daar had hij niks mee te maken. Die was voor soldaten. Opmerkelijk in Helden is de zinsnede dat het voor de Bosschenaar - gestopt in 1960, het jaar dat Coppi overleed - bij één wereldtitel bleef. ’Enkele keren was hij er wel heel dichtbij. In 1949 was Schulte bij de wegwedstrijd misschien wel de allersterkste. Doping - tijdens de finale ingenomen - zorgde voor een complete inzinking in de laatste kilometers en leverde Schulte slechts een vijfde plaats op’. Slechts vijfde? Gedeklasseerd had hij moeten worden! Le fou. Tijdens het tuinieren in februari 1992 overleed-ie aan een hartstilstand.

Rini - de witte tornado - Wagtmans vertelt in Helden hoe de eerste Nederlandse Tourwinnaar Jan Janssen onbedoeld zijn grootste motivator werd door te zeggen: ’Wagtmans zal nooit een coureur worden, want hij heeft het niet’. „Hij heeft me nooit meer kunnen kloppen. (...) Hij kwam terug van de Tour in het geel. In Chaam stonden 140.000 mensen die allemaal wilden zien dat Jan won. Ik klopte de supevedette in de sprint. (...) Het was drama alom.“

Na zijn carrière werd Wagtmans, etappewinnaar en gele truidrager in de Tour, ambassadeur van Exodus. De Sint Willebrorder biedt hulp aan ex-gevangenen. „Je mag alles doen, maar je komt thuis en biecht het op. Als ik vroeger als zakenman een misstap beging in mijn leven, dan kwam ik ’s avonds thuis en zei tegen mijn vrouw: sorry, maar nou ben ik toch in Sauna Diana in Zundert geweest. We zijn nu veertig jaar getrouwd, hebben gevochten als leeuwen. (...) Nu pas begint het begrip. Het genoegen mekaar te kennen. Da’s niet het wippen, de seks of het geld. Als ik mensen soms hoor klagen, zeg ik: Denk je dat er iets meer is dan geluk? Wil je soms zweven?“

Helden. Wielersport in Brabant.
88 pagina’s. Prijs: 8,95 euro
Info: www.brabantswielercafe.nl