26 september 2009, Streekwijzer, Cor Swanenberg

Wielercafé

Ik moes nor Oss, want ze han men gevraogd um wè te komme vertelle vur de wielerliefhebbers in de Willibrordusput. Teege sommigte minse kunde ge gin nee zegge. Dè kùmt umdè die veulste sympethiek zen èn umdè’k weet dè de organizasie bé hullie alted tot in de puntjes gereegeld is. ’t Putje liep wir over, kaol ùitverkocht! ’t Ha ok ’n interesssant programma mi Daphnie van den Brand, de Groenendaaltjes èn Rini Wagtmans.

Vantevurre ha-j-ik m’n èige wèl afgevraogd wè ik daor moes komme doen tussen al die ‘konifeere’ èn kampioene. Ja, de fiets is vur Klaasse en Bètte heel belangrijk, dè’s waor èn ik ha wèl oit geschreeve over wielrenne èn dè boek zó nog in herdruk kommen, ok nog, mar dè gonk over wielrendereij in menne jongen ted, toen de fietse nog vierkantige wiele han…

Ik docht vurraf: “wè is’t toch arig gesteld mi ons belangstelling vur wielrenne. Òn d’n Tour waar dees jaor niks òn, mar nou Gesink èn Boom in de Ronde van Spanje mooi meedrèije, kùmt de belangstelling bé-j-ons wir trug. In ons jeugd waar d’r nog gin vrouwewielrenne, mar toen dè begos èn Leontien ùit Boekel hòst alles won, wiere wij groote fans. ’t Wier we minder nòdè d’n Tinus innins enkelt nog Rotterdams kos praote, mar toen kwaamp Daphnie èn Marianne èn wij volgden alles wir mi veul interesse en hoopte dè zèllie zón winne. ’t Is zeeker nie mer ès vruuger, toen we bé de radio lage um Jan Cottaar over Wimme èn Woutjes te heure. Dè ware vur ons wèl manne van ons hart. Hèlde ùit de buurt; krèk wè Godfried Bomans zin: “jonges van de vlakte, die moete hebbe in de bèrge!” We han ’t gevuul dè ons buurlùi d’n dienst ùitmakte. Èn zón gewoon volk, dè zó wijd kwaamp, ja, dè makte indruk. Hèlde zonder kapsones! Dè gevuul han we mi Gèrrit Schulte èn ok toen Peter van Dórre ùit ons èige dùrp sprintkampioen wier.

Ik kwaamp in Oss òn bé ’t café èn ik wier mee opgevange èn moog in de vurkamer zitte mi de kampioene.

Um aacht uurre begos ’t. Jos de Louw hiette alleman welkom èn din de ònkondiginge. Uurst kwaamp Daphnie uit Zilland op ’t poodium. Ze wier ondervraogd dur Peet Kappen. Hij wies veul van de Neederlandse wirreldkampioen vèldreije. D’r kwame prachtige filmbilde langs van heur glorieuze overwinning. Daphnie wil nog gèire inne keer wirreldkampioen worre, mar ze wordt geplaogd dur hoikorts. ’t Waar arighèid um zón gedreeve, frisse meid te heure èn te zien.

Vòdder èn zoon Groenendaal ware de volgende kampioene die ondervraogd wiere. Schón te heure dè Reinier alterande sport bedreeven ha, vur tie òn ’t vèldreije begos; hij ha gebokst, gevoetbald, gemootercrosst. Dè bokse waar ’m nog oit van paas gekomme, toen ie Stamsnijder ’n mùilpeer verkocht ha. Reinier ha lang gestukadoord vur Pietjes in Geffe, die nog oit menne kammeraod is geweest. Zoon Richard moes vertelle over z’n wirreldkampioenschap van 2000 in Gèssel èn over de konkurrènsie van de Bèlze onderling. Hij ha ’n schón verhaal over zenne zeege in Soestduinen, toen ie bé de start z’n ketting braak èn van èrremoei mi ’ne gewoone Gazelle de wedstrijd begon. D’r wier geluisterd èn gelaache èn de pauze waar d’r zoo. Nò die onderbreeking vur de ‘ravitailleering’ moog ik.

Ik begos m’n verhaaltje mi de uurste vrouweleke renster die ik kende. Die kwaam van Orthen af over d’n Hennest nor Rósmòlle op ’n piepend renfietske. Onder òn d’n dijk ware ’n por straotemakers doende èn die moesse alle vrouwvolk naofluite, mar deze keer riep een van die kèijleggers: “vrouwke, wè piept oew fietske toch!” ’t Mèidje waar d’r nie van gediend èn ze kètste trug: “ik zó aow wèl ’s wille heure ès ge tusse m’n been zaat!”

Ik vertelde van de Ronde van D’n Bosch èn de Ronde van Nuland, van Bèrtus d’n Bùrgt, de lochste renner van vlakbeij, die niks won, mar wel veul plezier brocht…

Jos de Louw ha nog 'n kort vraoggesprekske mi Pieter de Jongh die van wielrender plisieman waar geworre èn mi Bart van de Ven, de stèrke fietser die vruger de slachterszoon waar in Vlééme.

Peet sloot d’n aovend af mi Rini Wagtmans. Hij ha ‘Ongekend’, Rini’s biografie geleeze èn waar daor van onder d’n indruk. Dè zódde ok zen ès ge wit wè dieje jonge in z’n jeugd meegemakt hi. “Mar ès ge iets wilt worre, dan kunde veul,” zin Rini èn dè ha-t-ie wèl beweeze.

Op d’n aovend wier nummer 6 van ’t tijdschrift ‘Helden’ geprizzenteerd, ’n halfjorlekse publikasie over wielrenders van Brabant mi mooi foto’s èn stèrke verhale. Ècht de moeite wèrd.

Al mi al waar ’t unne prachtigen aovend mi ’ne mooie sfeer van gelijkgestemde. Toen ik thuiskwaamp, laag ons Bèt al op een oor. Ik din dùrrum mar gin eererundje mer.