26 september 2009, BN De Stem, Jan van Dongen

Opnieuw smullen van HELDEN

Het was opnieuw smullen, nummer zes van HELDEN met Brabantse wielerverhalen dus weer op één avond helemaal uitgelezen. De uitgaven van het Brabants Wielercafé blinken steeds meer uit in diversiteit, met de nodige ruimte voor de westelijke regio.

Het meest aansprekende artikel is een verhaal van de hand van wielerkenner Michel de Koning waarin uit de doeken wordt gedaan waarom het talent Bart van Est er al zo gauw de brui aan gaf. De successen op elkaar stapelende coureur uit Dinteloord, op het wereldkampioenschap van 1978 in Brauweiler winnaar van de ploegentijdrit over honderd kilometer met Bert Oosterbosch, Guus Bierings en Jan van Houwelingen, liep vooral stuk op de gestoorde relatie met ploegleider Jan Gisbers. Ergens onderhuids voel je aan, dat er net iets meer achter zit dan Bart van Est kwijt wilde. Duidelijk was dat het bij hem met de meer pure natuuraanpak van Rini Wagtmans beter vlotte.

Naast een eerste deel over de oorlogsjaren van Gerrit Schulte, een vlot geschreven schildering van de ook al korte loopbaan van slager Bart van de Ven, plus een sfeertekening van de Ronde van Vlaanderen van Marianne Vos die voor een keer naast de winst greep, kent HELDEN een openingsverhaal over Pieter de Jongh, ook slechts vier haar professional. De omerta (zwijgplicht) wordt slechts heel summier verbroken, maar het wordt duidelijk, dat De Jongh – later aan de slag als chef van de veldpolitie – er niets voor voelde zijn lichaam bloot te stellen aan ook maar een enkele verleiding van niet-natuurlijke producten.

Dat Pieter daarna nog maar een enkele keer, in Limburg, een koers bezocht zou hebben, is overigens louter een verzinsel van de schrijver. De Jongh fungeerde immers enkele jaren als voorzitter van het toenmalig district Brabant Zuid-West van wielerbond KNWU en was altijd aanwezig om de winnaars van de districtstitels en de overige bezetters van het podium de medailles uit te reiken. Zal hij toch ook wel iets van de koers hebben gezien, nemen we aan. Deze constatering doet weinig af aan de verder kwaliteit. Die is weer dik in orde.